Het is alweer even geleden dat ik de post “Hoe marketingdenken problemen kan voorkomen” plaatste. Bijna drie jaar op iets preciezer te zijn. Niet zo lang geleden (10 minuten) gelden las ik een artikel op de site van de Harvard Business Review over de ‘beliefs’ van de CEO “CEOs and Boards Need a Pact on How the Firm Will be Run”. Het gaat in dit artikel met name om het managen van verwachtingen: als je van tevoren duidelijk maakt hoe jij in het leven staat en (dus?) zult handelen, kunnen aandeelhouders zelf kiezen of zij investeren of niet. Zo krijg je de ‘juiste’ aandeelhouders.
Tegelijk werkt een set aan ‘beliefs’ goed voor de internal branding: iedere werknemer weet wat van hem verwacht wordt binnen het bedrijf. De cultuur is duidelijk, de manier van beslissingen nemen, prioriteiten stellen en wat men van elkaar kan verwachten. Een dergelijke lijst, die dan natuurlijk wel goed is verspreid en begrepen door iedereen, slaat dus twee vliegen in één klap.
Wellicht is het licht naïef om te denken dat hedgefunds kijken naar wat bij ze past in plaats van waar het meeste uit te halen valt, maar het is hoe dan ook een leuke aanvulling op mijn eerdere post.
Terugkijken levert nog weleens een onverwachte kijk op de wereld op.
Verhalen vertellen is het mooiste wat er is. Mooie verhalen, verhalen die mensen raken. Verhalen die drijven op emoties. Zinnen die je begrijpt zonder de woorden te horen. Het ritme, de toon, de kleur, het past allemaal in de emotie van het verhaal. Het verhaal tovert een glimlach en een traan op iemands gezicht. Aan het slot is stil. De neiging om het nog een keer te lezen. En nog een keer. En nog een keer. Het verhaal is eindeloos inspirerend en motiverend. Het zet aan tot actie, het geeft een energie dat door niets anders zo sterk gegeven kan worden. De luisteraar gelooft het verhaal, beleeft het verhaal, is het verhaal.
Een verhaal geeft rust. Inspireert. Stimuleert. Relativeert. Geeft richting. Context. Kleur. Het wakkert vuur aan. Passie. Geloof. Het kanaliseert gevoelens. Plannen. Ideeën. Dat is het wonder van het verhaal. Het verhaal is beste middel dat je bij je kunt hebben. Woorden en emotie brengen de passie en het vuur in iemand boven. Laat mensen boven zichzelf uitstijgen. Die macht heeft geen enkel middel zo sterk als het verhaal.
Het verhaal is geen norse wolf in zachte schaapskleren. Een verhaal dat niet eens waar zou kunnen zijn, wordt niet beleefd. De luisteraar, lezer, moet het verhaal tot in zijn vezels voelen. Vanaf de eerste letter. De eerste plaat trekt de aandacht. Het eerste woord heeft het effect van gesloten ogen en een leeg hoofd. Je moet de wind daadwerkelijk door de bomen boven je horen waaien. De blaadjes horen ritselen. Je voetstappen in de zachte mosgrond voelen zakken om uiteindelijk bij het bosmeertje aan te komen en de warme zonnestralen op je gezicht te voelen. Woord, geluid, beeld en geur moeten bij elkaar passen.
Een verhaal is meer dan alleen woorden. Een verhaal voel je, hoor je, zie je, proef en ruik je. Een script kan niet zonder decor. Iedere aanraking moet de beleving van het verhaal met zich meebrengen. “Je krijgt geen tweede kans voor een eerste indruk.” Zo werkt het met verhalen: er is geen tweede eerste indruk. Als de eerste bladzijden van een boek niet lekker lezen, zal het verhaal niet aankomen. Is de eerste dialoog in de film ongemakkelijk en onecht, wordt de hele film niets.
Dreams are what guide us, and what help us to become the best thing we can be.
And if you kill dreams, if you squash them, if you kill the capacity for dreaming, then you dehumanize us in a literal sense.
So, dreams really, what I think, make us who we are.
Sir Ken again!
Smile!
Luuk Koelman (www.koelman.com) heeft het AD bij de neus genomen (zie hier). Zich aangemeld als vrijwilliger om tijdens het WK stukken te schrijven vanuit zijn ‘thuisland’ Japan. De grap is leuk, goed uitgewerkt en goed uitgepakt. Niets meer aan doen.
Wat mij opviel was deze zin in zijn post over de grap: “Oftewel, lang leve de burgerjournalistiek! Want burgerjournalistiek is: gewoon lekker schrijven wat je wilt, want wie doet je wat?” Mijns inziens slaat hij hiermee toch best de plank mis. Het feit dat hij onjuiste informatie door een landelijk dagblad kon laten publiceren heeft niets met burgerjournalistiek te maken. Het heeft volgens mij vooral te maken met het onvermogen van de ‘echte’ journalisten om het waarheidsgehalte te achterhalen. Misschien is dat ook wel de reden dat de betaalde nieuwsmedia het wat moeilijk heeft: het is niet altijd (er zijn gelukkig vele uitzonderingen) waardevoller dan gratis nieuws.
“Nobody knows what God looks like.”
“They will in a minute.”
“People don’t buy what you do, they buy why you do it.”
